Podkowa konia pociągowego wz.19

(Oznaczenie wz.19 użyte umownie)
(Podkowa dla konia artyleryjskiego i taborowego oraz jucznego)



Znalazłeś błąd? 




   
    Niniejszy tekst oparto o źródła z 1919 roku, stąd też oznaczenie wz.19 dla podkowy jest umowne. Podkowa dla konia pociągowego (tj. artyleryjskiego i taborowego) wystawała nieco poza brzeg podstawowy kopyta, mianowicie na ścianie bocznego o 1 mm, na ścianie przedkątnej o 2-3 mm.
      Szerokość podkowy przedniej wynosiła 28-32, a tylna była o 2-4 mm węższa. Końce ramion odpowiednio zwężone. Pierwsze dziurki odległe od siebie 46 - 53 mm. Do przybicia używano 7 podowiaków, tj. 4 po stronie zewnętrznej, 3 po stronie wewnętrznej. W szczególnych wypadkach wbijano 8 podkowiaków. Wszystkie cztery kończyny okuwa się podkowami z ocelami śrubowanemi i zębcem stalowym.



        Zębiec (gryf), winien być prostopadle do ziemi zwrócony. Grubość zębca wynosiła 9 - 11 mm, szerokość  30 - 40 mm. Wysokość równa grubości podkowy. Ocele do wkręcania mogły być tępe i ostre  tylko po wewnętrznej stronie kopyta. Wysokość ocelu wynosiła 25 - 27 mm.


    Konie juczne podkuwano tak samo jak konie pociągowe. Jedyna różnica polegała na tym, że w tylnej części kopyta musiały być szerzej dostosowane.

Podstawowe dane

Szerokość podkowy przedniej: 28 - 32 mm
Szerokość podkowy tylnej: 26 - 28 mm
Grubość podkowy: 9-11 mm
Waga podkowy: 550 - 680 g
Waga podkowy dla kopyt dużych: 700 - 750 g

Źródła

"Kucie koni w Armji Polskiej" Nakładem Munisterstwa Spraw Wojskowych 1919


/PATHE/