Koń wojskowy typu "W"

(W - wierzchowy)



Znalazłeś błąd? 

Wałach typu W1 w roku 1937.

    
    Podział koni wojskowych na poszczególne typy zmieniał się kilkukrotnie. W pierwszym, powojennym podziale wyróżniano podział na konie kategorii W, A i T. Następnie wprowadzono podział na konie: wierzchowe oficerskie, wierzchowe szeregowych, zaprzęgowe artyleryjskie lekkie, taborowe lekkie, ciężkie taborowe i juczne.
            Od roku 1928 obowiązywał podział, który z niewielkimi zmianami przetrwał już do roku 1939. Konie dzielono na konie:
- W – wierzchowe,
- AL – artyleryjskie lekkie,
- AO – artyleryjskie obniżone,
- AC – artyleryjskie ciężkie,
- T – taborowe
- WArt – wierzchowy dla artylerii (wprowadzono w późniejszych latach),
- AK – dla artylerii konnej
- M – mierzyny

            Konie, klasyfikowane w kategorii W, czyli przeznaczone na konie wierzchowe, dzieliły się dodatkowo na klasy:
- W1 – Koń wierzchowy od 150 cm wysokości w kłębie, pod siodło dla wyższych dowódców, w pułkach kawalerii i dywizjonach artylerii konnej, dla oficerów artylerii i w szkołach artylerii oraz pod juki w pułkach kawalerii.
- W2 – Koń wierzchowy od 146 cm wysokości w kłębie, pod siodło dla oficerów broni pieszych, dla podoficerów i szeregowych artylerii oraz dla innych broni i służb.
 
            Wymagany wzrost dotyczył koni 3-4 letnich. Od koni starszych wymagano wzrostu o 3 cm wyższego, bez podków. Obwód klatki piersiowej musiał przewyższać wzrost o 10%. Obwód nadpęcia minimum 18 cm, a dla mierzynów 17 cm.
            Konie W1 przeznaczano wyłącznie pod siodło i pod juki w kawalerii. Były to konie szlachetne, o żywym temperamencie i łagodnym charakterze. Posiadały dobrze rozwinięty kościec, suche i dobrze zarysowane stawy i ścięgna. Łopatkę długą i skośną, Podborcze długie, dobrze umięśnione, kłąb wyraźnie zarysowany i długi. Szyja dobrze osadzona. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, zad szeroki, pęciny prawidłowo ustawione i dobry, posuwisty, a swobodny ruch.
            Konie W2 powinny odpowiadać wymogom dla koni W1, tyle, że w stopniu niższym. Ich podstawową cechą powinna być pełna przydatność do służby wojskowej.
 


Źródła

"Kawaleria samodzielna w bitwie nad Bzurą 1939", Praca zbiorowa, Warszawa 2005


/PATHE/