Koń wojskowy typu "ALO"

(ALO - koń artylerii lekkiej obniżony)



Znalazłeś błąd? 

Klacz typu ALO w 1938 r.

    
    Podział koni wojskowych na poszczególne typy zmieniał się kilkukrotnie. W pierwszym, powojennym podziale wyróżniano podział na konie kategorii W, A i T. Następnie wprowadzono podział na konie: wierzchowe oficerskie, wierzchowe szeregowych, zaprzęgowe artyleryjskie lekkie, taborowe lekkie, ciężkie taborowe i juczne.
            Od roku 1928 obowiązywał podział, który z niewielkimi zmianami przetrwał już do roku 1939. Konie dzielono na konie:
- W – wierzchowe,
- AL – artyleryjskie lekkie,
- ALO – artyleryjskie obniżone,
- AC – artyleryjskie ciężkie,
- T – taborowe
- WArt – wierzchowy dla artylerii (wprowadzono w późniejszych latach),
- AK – dla artylerii konnej
- M – mierzyny.

            Konie, klasyfikowane w kategorii ALO,  powinny mieć od 145 cm w kłębie. Służyły w zaprzęgu dział artylerii piechoty, w oddziałach łączności i saperów. Pracowały także w kolumnach taborowych piechoty.
    Wymagany wzrost dotyczył koni 3-4 letnich. Od koni starszych wymagano wzrostu o 3 cm wyższego, bez podków. Obwód klatki piersiowej musiał przewyższać wzrost o 10%. Obwód nadpęcia minimum 18 cm, a dla mierzynów 17 cm.
    Konie typu ALO zasadniczo powinny być zdolne do służby w stępie i kusie. Wymagania zasadniczo jak dla konia typu AL, z tym, że dopuszczano lżejszą budowę i niższy wzrost.
    
            

Źródła

"Kawaleria samodzielna w bitwie nad Bzurą 1939", Praca zbiorowa, Warszawa 2005


/PATHE/