Koń wojskowy typu "AK"

(AK - koń artylerii konnej)



Znalazłeś błąd? 

Koń typu AK.

    
    Podział koni wojskowych na poszczególne typy zmieniał się kilkukrotnie. W pierwszym, powojennym podziale wyróżniano podział na konie kategorii W, A i T. Następnie wprowadzono podział na konie: wierzchowe oficerskie, wierzchowe szeregowych, zaprzęgowe artyleryjskie lekkie, taborowe lekkie, ciężkie taborowe i juczne.
            Od roku 1928 obowiązywał podział, który z niewielkimi zmianami przetrwał już do roku 1939. Konie dzielono na konie:
- W – wierzchowe,
- AL – artyleryjskie lekkie,
- AO – artyleryjskie obniżone,
- AC – artyleryjskie ciężkie,
- T – taborowe
- WArt – wierzchowy dla artylerii (wprowadzono w późniejszych latach),
- AK – dla artylerii konnej,
- M – mierzyny.

            Konie, klasyfikowane w kategorii AK, czyli przeznaczone dla artylerii konnej, powinny mieć od 153 cm w kłębie. Służyły w zaprzęgu dział artylerii konnej oraz pod siodło dla obsługi.
    Wymagany wzrost dotyczył koni 3-4 letnich. Od koni starszych wymagano wzrostu o 3 cm wyższego, bez podków. Obwód klatki piersiowej musiał przewyższać wzrost o 10%. Obwód nadpęcia minimum 18 cm, a dla mierzynów 17 cm.
    Konie typu AK były zasadniczo końmi pociągowymi. Chodem i siłą powinny móc zapewnić utrzymanie tempa marszowego oddziałów kawalerii. Miał to być koń przyziemny, potężnej, prawidłowej budowy o suchych ścięgnach, prawidłowych kopytach, swobodnych chodach. Grzbiet nieco dłuższy, dobrze związany i umięśniony, powinien odpowiadać wymaganiom pod siodło. Szyja raczej krótka i dobrze umięśniona, właściwa do uprzęży chomątowej. 
    
            

Źródła

"Kawaleria samodzielna w bitwie nad Bzurą 1939", Praca zbiorowa, Warszawa 2005


/PATHE/