W 1916 roku, dobrze już rozwinięta wytwórnia Deutsche Flugzeugwerke A. G. (Niemieckie Zakłady Samolotowe, Towarzystwo Akcyjne) w skrócie DFW wprowadziła do produkcji nowy typ samolotu pod fabrycznym oznaczeniem T29. Był to zaprojektowany na początku roku przez Henryka Oelericha samolot rozpoznawczy o wojskowym oznaczeniu CV, będący rozwinięciem poprzedniej konstrukcji tej wytwórni CIV. Przygotowane i wdrożono jego produkcję seryjną w zakładach macierzystych zlokalizowanych na północno-zachodnich i południowo-zachodnich przedmieściach Lipska, a mianowicie Lindenthal i Grosszschocher. W ślad za poprzednimi konstrukcjami produkcję licencyjną tego typu uruchomiły również Halberstaedter Flugzeugwerke w Halberstadt, LVG w Berlinie-Johannisthal, Schuette-Lanz w Zeesen oraz Automobil und Aviatikwerke A. G. w Miluzie w Alzacji, przeniesiona później na wschodnie przedmieście Lipska – Heiterblick. Samoloty tego typu budowane przez tę ostatnią wytwórnię nosiły jednak oznaczenie Aviatik CVI.

Konstrukcja

Konstrukcja kadłuba składała się z czterech drewnianych podłużnic, które służyły do budowy kratownicy krytej sklejką. Skrzydła dwudźwigarowe, konstrukcji drewnianej, kryte płótnem. Słupki, kozioł nad kadłubowy i podwozie z oprofilowanych rur stalowych. Lotki i usterzenie stanowiły konstrukcje z rur stalowych krytych płótnem. Do napędu stosowano 6-cylindrowe, rzędowe, chłodzone cieczą silniki: Benz BzlV o mocy 147 kW (200 KM), opracowany przez zakłady Daimler-Benz w Stuttgarcie, budowany zaś przez zakłady Benz & Cie. Moterenbau w Mannheim, z dwoma gaźnikami Benz lub podobny Clll NAG o mocy 136  kW (185 KM), będący licencyjną wersją silnika Conrad Clll opracowanego w zakładach Deutsche Motorenbau G.m.b.H. w Berlinie – Marienfelde. Śmigła drewniane typu Astra o średnicy 2,8 m. Silniki te według założenia konstruktora samolotu były całkowicie przykryte osłonami blaszanymi, zaś piasty śmigła najczęściej osłonięte blaszanym kołpakiem, czasem nawet o spiczastym dziobie. Zabiegi te, w trosce o poprawę aerodynamiki bryły kadłuba, w praktyce nie spotkały się jednak w entuzjazmem obsługi, szczególnie w warunkach polowych. Chłodnice pionowe typu Windhoff na obu burtach kadłuba lub później skrzynkowe przed krawędzią natarcia górnego płata. Samoloty produkcji LVG wyróżniały się najczęściej poziomym wylotem kolektora spalin w miejsce dotychczasowego pionowego „kominka". Uzbrojenie stanowiły: 1 stały synchronizowany kaem Spandau oraz 1 ruchomy kaem Parabellum (oba kalibru 7,9 mm). Bomby do 100 kg.

DFW CV

Wykorzystanie

Samoloty te były użytkowane w wielkiej liczbie niemal do wszystkich zadań (poza myśliwskimi) przez lotnictwo Niemiec oraz Austro-Węgier na wszystkich frontach pierwszej wojny światowej, a nawet przez Turków w Palestynie. W drugiej połowie 1917 roku było ich na frontach prawie tysiąc, zaś wiosną 1918 roku 665 egzemplarzy. W lutym 1919 roku 11 samolotów DFW znajdowało się w rękach polskich, zaś w czerwcu, lipcu i sierpniu 1920 zmontowano w sumie 1 3 tych płatowców, a do końca tego roku zakupiono dodatkowo pewną liczbę, nie przekraczającą 10 sztuk. Służyły one w Eskadrach Wywiadowczych: 3, 5, prawdopodobnie 6, 8, a także 1 2 i 14, a ponadto w Wyższej Szkole Pilotów w Poznaniu na lotnisku Ławica. Jedno ze źródeł podaje, że w 11 Eskadrze Wywiadowczej wyremontowano i oddano do służby jeden egzemplarz DFW CVI – dalsze rozwinięcie opisanego wyżej typu (które zbudowano w 1918 roku w niewielkiej liczbie, wyróżniającej się wystającymi rogowo wyważonymi lotkami), który to egzemplarz służył później w 3 Eskadrze Wywiadowczej. Oprócz Polski ten typ samolotu użytkowano w pierwszej połowie lat dwudziestych w Finlandii (2 szt.), Holandii (4 szt.), Szwajcarii (2 szt.) oraz Estonii (bliżej nie znana liczba).

DFW CV

Źródła

  • "Wojskowe samoloty szkolne 1918-1939", Tadeusz Królikiewicz, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności