Była to bomba lotnicza Polskiej konstrukcji. Opracowana została w latach 30 XX wieku przez mjr Inż. A. Żebrowskiego. Była to bomba burząca, przeznaczona do niszczenia budynków, elementów strategicznych i umocnień nieprzyjaciela. Posiadała kroplowy, dwuczęściowy korpus zbudowany z blachy. Przednią cześć korpusu wykonana była z blach grubszej(by bomba mogła spenetrować głębiej), tylną cześć zaś wykonywano z blachy cieńszej. Bombę wyposażano w stateczniki koordynujące jej umiejscowienie w cel, oraz specjalny uchwyt (przyspawany w tylnej części korpusu) umożliwiający jej umocowanie w wyrzutniku bombowym. Bomby napełniano materiałem wybuchowym – kwasem pikrynowym lub topionym trotylem. Ogólna masa bomby wynosiła 100 kg. Wybuch inicjonowany był dzięki zapalnikowi kontaktowemu wkręcanemu w przedniej części bomby, po kontakcie z celem. Bomby malowano farbą szarą olejną. Całkowita długośc bomby: 140 cm, średnica w najszerszym miejscu: 27,5 cm.

bobwz31

Zastosowanie w 1939 roku

Bomby tego typu stosowała Brygada Bombowa, wyposażona w samoloty PZL.37 Łoś. Prawdopodobnie jednostka ta podczas swoich działań zrzuciła około 119 ton bomb tylu Ż wz.31. Bomby te stosowano także jednostki lotnicze wyposażone w samoloty PLZ. 23 Karaś(oraz w jego wersje rozwojowe). Samolot ten miał udźwig 600 kg ładunku i zabierał bomby w konfiguracji: 6 x 100 kg lub 4 x 100 kg i 4 x 50 kg.

Źródła

  • Adam Popiel: Uzbrojenie lotnictwa polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo SIGMA NOT, 1991
  • Wikipedia.pl

Prawa autorskie

Autor artykułu:  Jakub Guzik