Znalazłeś błąd? 

    W czasie I wojny światowej Niemcy przygotowani byli do długotrwałej wojny okopowej, rozpoczętej pod koniec 1914 roku. Jeszcze przed wojną specjaliści niemieccy studiowali akcję wokół Port Arthur w czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904-05. Bez wątpliwości można powiedzieć, że wykazali się w tym przypadku zapobiegliwością. Rozpoczęto pracę nad moździerzem (minenwerfer), którego produkcję podjęto w latach 1908 - 09. W roku 1914 160 sztuk 250 mm moździerzy było gotowych. 
    Po zakończeniu prac nad moździerzem 250 mm, podjęto prace nad dwoma kolejnymi, tj. moździerzem 76 mm (w rzeczywistości 75,8 mm) oraz 170 mm. Wszystkie trzy były podobne w swej konstrukcji, oczywiście poza rozmiarem. Wszystkie trzy konstrukcje zamontowane były na podstawie kołowej, którą odczepiano przed użyciem bojowym.
        Moździerze wz.1916 były używane w Niemczech aż do roku 1940.

Żołnierze niemieccy ciągnący moździerz wz.1916 pod koniec lat trzydziestych.


Niemiecki żołnierz z moździerzem wz.1916

W Polsce

    Po odzyskaniu niepodległości w Polsce znalazła się pewna nieustalona liczba moździerzy niemieckich 75,8 mm. Oznaczono je jako moździerz wz.16. Aż do 1926 roku, do momentu wyjścia z uzbrojenia, obok francuskiego moździerza JD wz.17 był podstawowym moździerzem Wojska Polskiego. Wiadomo, że moździerz ten znajdował się w 6, 14, 15, 17, Dywizjach Piechoty.  Warto zauważyć, że były to dywizje zlokalizowane odpowiednio w Krakowie, Poznaniu, Bydgoszczy i Gnieźnie, czyli na terenach zachodnich.  

     Po wycofaniu ich z użytku zostały przekazane do magazynów. Po przeleżeniu kilku lat stały się przedmiotem eksportu. W 1937 roku 126 sztuk KZU sprzedało do Urugwaju, za pośrednictwem "Gokkes-Wolff" za cenę 378.000 zł. Do tego dochodziło też wysłanie 6.300 granatów moździerzowych 76mm. Transakcja była jednak przykrywką dla zakupu broni przez hiszpańskich republikanów. 

Żołnierze Kursu Podoficerskiego. Po prawej moździerz wz.16. Zdjęcie dzięki uprzejmości Juliana Skelnika.


Moździerz wz.16 w Polsce. Zdjęcie dzięki uprzejmości Juliana Skelnika.
   

Oficerowie przy moździerzu wz.16

Konstrukcja   

    Główną wada moździerza wz.16 była jego masa - 900 kg, a na łożu kołowym 215 kg, przez co nie nadawał się do działań manewrowych. Lufa niegwintowana, granaty o masie od 4,6 kg wystrzeliwane były na odległość od 200 do 1050 m.
        Co charakterystyczne, moździerz ten mógł obracać się wokół podstawy, dlatego zmiana kierunku ognia nie wymagała podnoszenia go.

    

Moździerz wz.1916 na stanowisku bojowym


Moździerz wz.1916 z opuszczoną lufą


   

Podstawowe dane

Kaliber: 76 mm (nominalnie), 75,8 mm (rzeczywiście)
Długość lufy: 445 mm
Masa bez łoża: 90 kg (lub 100 kg, według niektórych źródeł)
Masa na łożu: 215 kg
Masa granatu: 4,6 kg
Długość granatu: 238 mm
Zasięg: 200-1050 m
Szybkostrzelność dopuszczalna: 20 strz/min
Prędkość początkowa: 80-113 m/s
Kąty nachylenia: 45°-74°
Obsługa: 6 osób

Źródła