W celu przygotowania moździerza do strzału należało wykopać, na równym kawałku ziemi, prostokąt o wymiarach 3 x 4 x 0,5 m. W dół ten należało wprowadzić wóz z podłożem, które przy pomocy hydraulicznych dźwigów opuszczano na ziemię. Następnie na podłoże wprowadzano wóz z łożem, które w podobny sposób opuszczano na podłoże i oba zespoły łączono w jedną całość. Na końcu do stanowiska podjeżdżał wóz z lufą, którą za pomocą linociągu wciągano na łoże.  W celu załadowania moździerza należało nadać lufie kąt + 10 stopni. Następnie „zamkowy” zwalniał zatrzask korby przez naciśnięcie jej rękojeści, po czym obracał korbę do tyłu w prawo. Powodowało to obrót trzona zamka o 45 stopni. W tym momencie następowało połączenie się korby zamkowej, zębnicy, ramy i trzonu zamka w jedną całość. Tak powstały zespół zamkowy podczas dalszego ruchu korby opierał się o wgłębienie w występie z prawej stronie lufy. Następowało wtedy unieruchomienie całości przy pomocy haczyka. Po otwarciu zamka, 8 „wręczycieli” na dwie zmiany, podwoziło wózkiem lub donosiło w specjalnym korytku, pocisk, który następnie ładowali. Następnie do komory nabojowej ładowano woreczki ładunku miotającego. Po zakończeniu ładowania pocisku następował ruch odwrotny zespołu zamkowego. W chwili ukończenia go podnoszona została zasuwa zapałowa, z której w tym momencie wyrzucany był zużyty zapłonnik. Po wprowadzeniu nowego zapłonnika i nadaniu lufie kąta podniesienia minimum + 40 stopni działo było gotowe do strzału.

Podstawa moździerza wz.32.