W 1928 roku zakłady w Starachowicach przystąpiły do produkcji seryjnej 100 mm haubicy polowej wz.1914/19. Pierwsze zamówienie objęło okrągłą liczbę 100 sztuk, w cenie 147,620 zł za sztukę. Partię miano zrealizować do 1931 roku. Wtedy to złożono zamówienie na 124 haubice drugiej serii. 
     Produkcja w Polsce obejmowała dwie wersje haubicy:

• Haubica wz.1914/19 P - P oznaczało "Typ polski". Haubica o lufie rdzeniowej, oporopowrotniku hydrauliczno - sprężynowym oraz mechanizmie zmieniającym długość odrzutu w zależności od kąta podniesienia lufy. Zamek klinowy, łoże dolne jednoogonowe ze stałymi lemieszami. W celu obniżenia środka ciężkości działa, oś kół wygięta była ku dołowi. Tarcza ochronna składana. Ilość granatów w wersji P to 27 sztuk w przodkach i 36 sztuk w jaszczu.
• Haubica wz.1914/19 A - Wersja A była modernizacją haubicy wz. 1914. Wymieniono lufę na dłuższą, wzmocniono łoże oraz zainstalowano nastawnicę. W położeniu bojowym, od wersji P, była cięższa o 70kg a w położeniu marszowym o 130kg. Ilość granatów w wersji A to 21 sztuk w przodku działa, 24 sztuki w przodku jaszcza i 27 sztuk w jaszczu. 

     

    Do września 1939 roku haubicę produkowano też w Stalowej Woli od drugiej połowy 1938 roku, uzyskując łączną produkcję do wybuchu wojny w ilości ok. 900 sztuk. Część z nich przystosowano, tak jak we Włoszech, do trakcji motorowej poprzez zamontowanie ogumionych kół. Używano ich w 16 dywizjonie artylerii motorowej z 10.BK. Ogólnie rzecz ujmując w 1939 roku haubica 100 mm wz. 1914/19 pochodziła częściowo z b. armii austriackiej, częściowo z zakupów w zakładach ,,Skody" w Czechosłowacji, większość jednak produkowano całkowicie w kraju przy zastosowaniu polskich ulepszeń w ich konstrukcji .
     Z umów eksportowych na haubice udało się podpisać tylko jedną w 1937 roku z firmą "Gokkes Wolff". Kontrakt obejmował 4 haubice polowe wz.14/19, z częściami zapasowymi. Armaty pochodziły z produkcji Skody, a umowę podpisywał KZU, więc sprzedano haubice ze składów WP. Dodatkowo sprzedano 10.000 granatów haubicznych 100 mm. Całość kontraktu wyniosła 1.550.000 zł. Sprzęt oficjalnie miał płynąć do Urugwaju, jednak w rzeczywistości przeznaczony był dla republikanów hiszpańskich.

Amunicja

 
   Do haubicy wz.1914/19 stosowano kilku rodzajów granatów. Były to:

• Granat wz.28 - waga 15,8 kg, donośność 9.600 m
• Granat wz.31 - waga 14,4 kg, donośność 9.800 m
• Szrapnele (masa 11,97-13,5 kg)

Służba polowa

    Jak już wcześniej wspomniano, zgodnie z planem, każdy pal miał otrzymać po dwa dyony/dywizjony nowych haubic. Według stanu z 15 czerwca 1939 roku Wojsko Polskie posiadało 900 haubic 100 mm wz. 14/19, natomiast ilość amunicji wynosiła ok. 850.000 pocisków, co dawało średnio około 28 granatów na haubicę.
     W okresie mobilizacji w 1939 roku artyleria lekka postawiła w stan gotowości bojowej dwadzieścia pułków typu I ( dwa dywizjony armat 75 mm i dywizjon haubic 100 mm) oraz dziesięć pułków typu II ( jeden dywizjon armat 75 mm i dwa dywizjony haubic 100 mm). 
8 haubic znajdowało się na stanie 16 DAMot (10.BK). Były to haubice o trakcji motorowej. Regulaminowo jako ciągnik wyznaczono C4P. W pozostałych jednostkach była to trakcja konna. 

    Haubice wersji A zamontowano też na pociągach pancernych w ilości 13 sztuk na specjalnych wagonach artyleryjskich, w cylindrycznej obrotowej wieży na jednym z końców wagonu. Był on dwuosiowy, zbudowany latem 1920 we Lwowie według projektu Kierownictwa Budowy Pociągów Pancernych Lwów. Kąt obrotu wieży wynosił 360°, kąt ostrzału był być może nieco mniejszy ze względów bezpieczeństwa. Zapas amunicji wynosił prawdopodobnie tyle samo, co w standardowych wagonach. Brak jest danych co do opancerzenia - prawdopodobnie jego grubość wynosiła kilka do kilkunastu mm. Posiadały taki wagon pociągi o numerach 11,12,14, 52,53, 54 oraz 15 i 55. Reszta haubic w wagonach rezerwowych. 
      Mimo zastosowania polskich ulepszeń konstrukcyjnych, 100 mm haubica wz.1914/19 w 1939 roku nie była sprzętem, który można by uznać za nowoczesny. Średnie zużycie sprzętu oceniano na 95 %, Co odpowiadało przeciętnie 6000 strzałów na lufę.

Epizod wrześniowy

    W toku mobilizacji wystawiono 120 dywizyjnych baterii haubic wz. 14/19, czyli 480 sztuk w 30 pułkach artylerii lekkiej. Do tego należy doliczyć sprzęt zmobilizowanych dwóch samodzielnych trzybateryjnych dal (68 i 78) z 24 haubicami 100 mm, razem 504 szt. W tym miejscu należy wskazać, że R.Łoś podaje iż zmobilizowano czternaście samodzielnych trzybateryjnych dywizjonów artylerii lekkiej o numeracji 41,42,48,50,52,58,59,62,64,67,68,71,78 i 81. Według Konstankiewicza było ostatecznie 6 dal z hb 100 (72 szt.- 42, 52, 62, 71, 68, 78). Patrząc jednak na liczbę haubic, to pierwsza opinia wydaje się prawdziwa.
     W kampanii wrześniowej 1939 roku ogółem wystawiono 398 baterii artylerii lekkiej, w tym 504 haubice kal.100 mm (oraz 1088 dział 75 mm) oraz 13 sztuk na pociągach pancernych, czyli 517 sztuk. Haubice 100 mm były najmniej zużyte z całego polskiego parku artyleryjskiego, przez co przedstawiały największą wartość bojową. Sprawiły się świetnie w czasie walk wrześniowych służąc niekiedy do zwalczania nacierających celów pancernych. Zasłynęły m.in. w walkach w rejonie Janów-Złoty Potok w dniu 3 września 7 pal z 66 Panzer Abteilung z 2 DL, czy pod Włodzimierzem Wołyńskim w dniach 15/16 września z 4 DL.
     Podaje się, ze rozerwanie się granatu haubicznego 100 mm w odległości do 4 m od czołgów niemieckich oznaczało zwykle ich zniszczenie. Trafienie bezpośrednie kończyło się wyrzuceniem czołgu w powietrze i rozerwaniem na kawałki nawet wanny czołgu. Przy tych faktach należy ocenić, że nie dało się wykorzystać pełnego potencjału haubic wz.14/19, z powodu wadliwego przygotowania zaopatrzenia oraz łączności artylerii.