Citroen - Kegresse B2

(P.14)
(P.17)
(P.19)

 



Znalazłeś błąd? 


Citroen - Kegresse P.17 z armatą 75 mm wz.97.

Powstanie

Firma Citroen założona została przez francuskiego Żyda, Andre’a Citroen’a, urodzonego w 1878 roku. Jego rodzina wcześniej nazywała się Lomoenman. Jego matka była polską żydówką, którą ojciec poznał w Warszawie.  Andre ukończył  inżynierię na École polytechnique w 1900 roku, mając 22 lata. Z powodu trudnej sytuacji finansowej rodziny, zaciągnął się do armii francuskiej, w której służył 4 lata w wojskach inżynieryjnych.  Jako oficer odwiedził Łódź (była to jego druga podróż do Polski). Tam zapoznał się z technologią kół zębatych o daszkowym uzębieniu. W Polsce używano ich w maszynach napędzanych siłą wody. Ponieważ koła te miały dużą wytrzymałość, Andre postanowił zastosować w nich stal. Koła były jednak opatentowane. Do dziś nie wiadomo od kogo zakupił on prawa patentowe. Dużo wskazuje na to, że patenty sprzedali mu krewni matki z Głowna.

W 1904 roku Andre opuścił armię, zbudował i opatentował stalowe koła z podwójnym uzębieniem daszkowym. Założył tez małą firmę Engrenages Citroën. Jako ciekawostkę należy wskazać, że wtedy Adre zaprojektował logo w postaci szewronów, które przedstawiają kształt zębatek z kół. Wkrótce powstała nowa firma 'Hinstin Freres Citroen & Cie'.  Firma produkowała przekładnie, użyte m.in. na Titanicu. Wkrótce Citroen przejął czasowo w zarząd fabrykę samochodów Mors. Do końca 1909 roku fabryka samochodów produkowała 2 tys. aut rocznie.  

Produkcja Citroen-Kegresse

Gdy wybuchła I wojna światowa, w 1914 Citroen wrócił do armii w stopniu kapitana. Po wojnie postanowił zainwestować w produkcję aut.  W  1919 roku powstał Citroen Typ A.  W 1921 powstał Citroen B. W tym samym czasie, wraz z Francuzem Adolfem Kregresse powstało półgąsienicowe podwozie systemu Kegresse o gumowej gąsienicy. Był on idealny dla armii, gdyż pozwalał na poruszanie się w trudnym terenie. Napęd ten był lekki i łatwy w obsłudze. Pojazd oryginalnie został stworzony w 1909 roku dla Cara Rosji, u którego Kegresse służył jako kierownik techniczny od 1906 roku. Pierwsze modele wykorzystywały podwozia Packard i Rolls-Royce.  Powstał także samochód pancerny Austin, a w 1915 roku specjalne karetki wojskowe.  W czasie Rewolucji 1917 roku, Kegresse wyjechał z kraju, do rodzinnej Francji, gdzie dalej współpracował z Austinem. Prawa do produkcji półgąsienicowego samochodu zakupił Citroen.


"Czarna Wyprawa" 1925
 

        Pierwsze modele oparto o Citroena Model B i nazwano B2/10CV.  Rajdy pustynne przez francuską Saharę w latach 1921-23 roku oraz tzw. „Czarna Wyprawa” w Afryce w latach 1924-25 rozsławiły ten pojazd. Późniejsze modele oparto o model Citroen C4/C6 i znane były pod nazwą P17. Rozsławiła je tzw. „Żółta Wyprawa” z roku 1931, na trasie Bejrut – Pekin.  Samochody te produkowano w Courbevoie, a później w fabryce Citroen’a na północy Paryża.  Używane były głównie przez armie Francji, Polski. Niewielkie ilości posiadała też Dania, USA, Belgia, Chile, Wielka Brytania, Włochy, Japonia, Holandia i Hiszpania.

W Polsce

    Na początku lat 20-tych, przeprowadzono w Polsce próby z półgąsienicowymi samochodami Citroena. W ich wyniku, w roku 1923 złożono we Francji zamówienie na pewną liczbę pojazdów, a w latach 1924-25 zakupiono kolejne 108 podwozi Citroen-Kegresse B2 10CV z mechanizmem gąsienicowym Kegresse P4T. Łącznie pozyskano w tych latach 135 podwozi, z czego 90 sztuk zużyto do budowy samochodów pancernych wz.28, a resztę albo karosowano, albo ogólnie pozostała niezabudowana.  Wiadomo także, że Wojsko Polskie zakupiło pewną liczbę już gotowych ciągników na potrzeby obsługi reflektorów przeciwlotniczych.


Citroen-Kegresse P.17 w czasie prób poligonowych w Polsce, przed zakupem we Francji.

    W roku 1931, Wojsko Polskie, za pieniądze z francuskiej pożyczki, zakupiło kolejną partię 94 samochodów w wersjach C6 P14, C4 P17, C6 P19.Łącznie było to 54 samochody półgąsienicowe w różnych wersjach dla artylerii motorowej oraz 40 samochodów dla wojsk elektrotechnicznych. Francuska firma zobowiązała się je dostarczyć do grudnia 1933 roku, w wersjach ciągników artyleryjskich, samochodów osobowych i samochodów łączności. Były to nowsze konstrukcje Kegresse'a, powstałe przy współpracy inż. M. Hinstine'a, różniące się znacznie konstrukcją zawieszenia od wcześniejszych modeli.

    Samochody półgąsienicowe przekazano do 1 pułku artylerii motorowej w Stryju. Tam też używano ciągników artyleryjskich P.17 do trakcji armat wz.97. Samochodów P.14 używano do trakcji haubic wz.78/09/31 oraz wz.17 firmy Schneider. Używane były też P.17 jako samochody łączności. Nie używano ich do ciągu haubic 100 mm wz.14/19P. Wiadomo, że w 1936 pułk posiadał na stanie 10 ciągników P.14, 18 ciągników P.17, 18 pojazdów telefonicznych P.17,  4 osobowe P.17 i 7 typu P.19.

    Ciągniki Citroen – Kegresse zaczęto wycofywać już w 1936 roku, na korzyść polskich ciągników C4P oraz samochodów PF. Wiadomo jednak, że 1 pamot wyruszył do walki w 1939 z 38 sztukami pojazdów tego typu.

    Pojazdy te posiadał też Batalion Elektrotechniczny. Służyły  do ciągu reflektorów przeciwlotniczych i agregatów prądotwórczych. W 1939 jednostka zmobilizowała trzy kompanie reflektorów plot dla Dowództwa Obrony Warszawy. Ciągniki Citroën-Kegresse P17 używane były w kompaniach 11. i 17. Samodzielną zmotoryzowaną kompanię reflektorów przeciwlotniczych miała też Gdynia. Tam też znalazły się Citroën-Kegresse P17. Przed rozpoczęciem walk w 1939 przekazano je morskiemu dywizjonowi artylerii lekkiej, jako ciągniki artyleryjskie. Dywizjon ten tuż przed wybuchem wojny otrzymał pewną ilość dział 75mm z magazynów Flotylii Pińskiej, pozbawionych przodków, jaszczy i środków ciągu. Uczestniczył on w walkach w obronie Wybrzeża.

Citroen-Kegresse B2 w wersji ciężarowej.

    Zakupiono także Citroën-Kegresse B2 sprowadzone w formie samych podwozi, jak już wspomniano wyżej. Oblicza się, że było to co najmniej 134 sztuki. Pozostałe po budowie samochodów pancernych wz.28 podwozia zatrzymane były w rezerwie mobilizacyjnej, do ewentualnego późniejszego wykorzystania. Nie wiadomo, czy zostały w końcu karosowane - w 1936 roku wojsko miało 40 podwozi tego typu. Jeszcze w 1937 roku wykazywano je w nadwyżkach batalionów pancernych.
    W jednostkach broni pancernych używano w latach dwudziestych i wczesnych trzydziestych pewnej liczby terenowych samochodów osobowych Citroën-Kegresse B2, głównie jako pojazdów sztabowych. Używano tam też samochodów z nadwoziem ciężarowym. Samochody tego typu wycofano z jednostek pancernych pod koniec lat trzydziestych, zastępując polskimi
ciężarówkami i samochodami terenowymi "Łazik" (PF-508/III i PF-518). Brak wiadomości o ich ewentualnym dalszym użyciu, chociaż większość samochodów tego typu zapewne dotrwała do 1939 roku. Użytkownikiem wersji specjalnych samochodów B2 był Batalion Elektrotechniczny w Nowym Dworze Mazowieckim

 

Brześć n/Bugiem. Citroen-Kegresse B2 w wesji sztabowej. Za nim samochód pancerny wz.28.

Wersje

    Wojsko Polskie posiadało kilka wersji samochodów półgąsienicowych:

1/ Citroen-Kegresse B2 10CV – Wojsko Polskie posiadało głównie wersję osobowego samochodu terenowego z 4-osobowym odkrytym nadwoziem typu torpedo, z rozkładanym brezentowym dachem. Prócz tego używano tego pojazdu z nadwoziem ciężarowym z otwartą kabiną kierowy, drewnianą skrzynią. Nie wiadomo, czy nadwozie było budowane w Polsce. Istniały też wersje tzw. specjalne, czyli ciągniki do reflektorów przeciwlotniczych i agregatów. Samochody miały wysokie nadwozia z zamkniętą kabiną, z zakrytym przedziałem transportowym. Wiadomo, że co najmniej dwa pojazdy były podwoziem do wyciągarki balonowej. W jednym egzemplarzu istniał zbudowany w Polsce prototyp samochodu z radiostacją, z zamkniętym wysokim furgonowym nadwoziem. Nie wszystkie podwozia zagospodarowano.


Ciągnik P.14

2/ Citroen – Kegresse B2 P14 – Ciągnik ciężkich haubic 120 mm i 155 mm. Z tyłu miał ławkę dla obsługi artyleryjskiej. Pojazd odkryty.


Ciągnik P.14, ciągnący haubicę 120 mm. Zdjęcie z kolekcji A.Jońcy.

3/ Citroen – Kegresse B2 P17 – jego podstawowa wersja to ciągnik do dział 75 mm. Za odkrytą kabiną kierowcy umieszczona była poprzecznie szeroka zamknięta skrzynia, a za nią platforma ładunkowa, na której znajdowały się dwie ławki wzdłuż burt - każda dla trzech żołnierzy. WP używało go także jako samochodu patrolu telefonicznego. Miał on podobne nadwozie do ciągnika, z miejscami dla obsady za kabiną kierowcy, lecz w tylnej części skrzyni ładunkowej znajdował się osprzęt telefoniczny: bębny z kablem, wysięgniki do kładzenia kabla itp. Samochody te służyły do rozwijania i utrzymywania kablowej łączności telefonicznej w artylerii motorowej. Inną wersją była wersja ze skrzynią ładunkową za kabiną, używana do holowania reflektorów plot. (samochody te na skrzyni miały bęben z kablem). Przypuszczalnie część ciągników i samochodów telefonicznych była przebudowana do takiego wariantu. Podobne były również pojazdy używane w patrolach reperacyjnych.  Używana też była wersja osobowego samochodu terenowego C-K P17.


Citroen - Kegresse P.19 dla Wojska Polskiego.

4/ Citroen – Kegresse B2 P19 – Wojsko Polskie używało go w wersji osobowego samochodu z 6-cio osobowym nadwoziem odkrytym. 

 Istniały ponadto wersje specjalne: do ciągnięcia (przewożenia?) reflektorów przeciwlotniczych i agregatów do nich. Samochody te miały wysokie nadwozia z zamkniętą kabiną kierowcy i z zakrytym przedziałem transportowym z tyłu, otwartym po bokach i od tyłu.
 W małej ilości (2?) istniały samochody wyposażone w Polsce we wciągarkę balonową. W jednym egzemplarzu istniał zbudowany w Polsce prototyp samochodu z radiostacją, z zamkniętym wysokim furgonowym nadwoziem. Część podwozi pozostała w ogóle niekarosowana.


Ciągnik P.19

 

Konstrukcja

    Nadwozie spoczywało na ramie prostokątnej. Nadwozie o konstrukcji stalowej lub drewniano-stalowej (w przypadku skrzyni ładunkowej). Przednia oś zawieszona była na resorach piórowych (B2) lub resorach piórowych półeliptycznych (P14-19). Zawieszenie tylne stanowił mechanizm gąsienicowy, o konstrukcji różniącej się dla poszczególnych wersji:
- B2: mechanizm gąsienicowy P4T - po każdej stronie: koło napędowe z tyłu, napinające z przodu, cztery podwójne koła nośne na resorowanym wózku.
- P14-19: mechanizm gąsienicowy, różniący się szczegółami dla wersji P14, P17 i P19. Koło napędowe z przodu, napinające z tyłu, zawieszone na wahaczu. Dwa dwukołowe wózki jezdne zblokowane razem i zawieszone na sztywnej osi, resorowanej resorami półeliptycznymi, u góry rolka podtrzymująca.
Koła przednie były ogumione masywami o wymiarach 710x90 mm lub 750x90 mm (B2) lub oponami o rozmiarze prawdopodobnie 7,00x20" (P14-19). Gąsienice były gumowe, o szerokości 275 mm (wszystkie warianty).


Citroen-Kegresse B2 10CV


Silnik - wszystkie silniki gaźnikowe, rzędowe, 4-suwowe, chłodzone cieczą, umieszczone z przodu, napędzające gąsienice:
- B2: Citroën B-14 (?) - 20 KM przy 2100 obr/min; 1477 cm3 (inne dane: 14 KM, 1452 ccm?), 4 cylindrowy,
- P17: Citroën C4 (AC4F) - 30 KM przy 2800 obr/min; 1628 cm3 (lub 1625), 4 cylindrowy.
- P19: Citroën C6 (AC6F) - 42 KM przy 2800 obr/min; 2442 cm3, 6 cylindrowy.
- P14: Citroën C6 - 42 KM przy ? obr/min; 2655 cm3, 6 cylindrowy.
Skrzynia biegów we wszystkich wersjach miała 3 biegi do przodu i jeden do tyłu oraz terenowy reduktor, który podwajał liczbę przełożeń. Wersja P19 (i być może P14 i P17) miała rewers - mechanizm pozwalający uzyskać jednakową liczbę przełożeń do przodu i do tyłu.
Hamulce bębnowe na koła napędowe gąsienic (B2) lub koła osi przedniej i koła napędowe gąsienic (P14-19).

    Samochody P14, P17 i P19 wyposażone były w obracany bęben z przodu, służący do łatwiejszego pokonywania rowów. Na części pojazdów został on następnie zdemontowany.

  

Podstawowe dane

B2 10CV

C6 P14

C4 P17

C6 P19

Masa własna

?

około 2500 kg

1850 kg

2330 kg

Ładowność

0.7 ton

-

-

-

Długość

?

?

4.3 m

4.7 m

Szerokość

?

ok. 1.7m

1.69 m

1.7 m

Prześwit

0.28 m

ok. 0.25 m

ok. 0.25 m

ok. 0.28 m

Maksymalna prędkość po drodze

około 40 km/h

25 km/h

28 km/h

52 km/h

Zużycie paliwa (po drodze)

ok. 15 l/100 km

?

20 l/100 km (?)

28 l/100 km (?)


Źródła

"Artyleria polska 1914 - 1939" R. Łoś
"Pojazdy Wojska Polskiego 1939" A. Jońca, R. Szubański, J. Tarczyński

Internet
http://www.odkrywca.pl
http://derela.republika.pl/


/PATHE/