Citroen - Kegresse B2
(P.14)
(P.17)
(P.19)

Citroen -
Kegresse P.17 z armatą 75 mm wz.97.
Powstanie
Firma
Citroen założona została przez francuskiego Żyda, Andre’a Citroen’a, urodzonego
w 1878 roku. Jego rodzina wcześniej nazywała się Lomoenman. Jego matka była
polską żydówką, którą ojciec poznał w Warszawie. Andre
ukończył inżynierię na École polytechnique w 1900 roku, mając 22
lata. Z powodu trudnej sytuacji finansowej rodziny, zaciągnął się do armii
francuskiej, w której służył 4 lata w wojskach inżynieryjnych.
Jako oficer odwiedził Łódź (była to jego druga podróż do Polski). Tam
zapoznał się z technologią kół zębatych o daszkowym uzębieniu. W Polsce używano
ich w maszynach napędzanych siłą wody. Ponieważ koła te miały dużą wytrzymałość,
Andre postanowił zastosować w nich stal. Koła były jednak opatentowane. Do dziś
nie wiadomo od kogo zakupił on prawa patentowe. Dużo wskazuje na to, że patenty
sprzedali mu krewni matki z Głowna.
W 1904 roku Andre opuścił armię, zbudował i opatentował stalowe koła z podwójnym uzębieniem daszkowym. Założył tez małą firmę Engrenages Citroën. Jako ciekawostkę należy wskazać, że wtedy Adre zaprojektował logo w postaci szewronów, które przedstawiają kształt zębatek z kół. Wkrótce powstała nowa firma 'Hinstin Freres Citroen & Cie'. Firma produkowała przekładnie, użyte m.in. na Titanicu. Wkrótce Citroen przejął czasowo w zarząd fabrykę samochodów Mors. Do końca 1909 roku fabryka samochodów produkowała 2 tys. aut rocznie.

Produkcja Citroen-Kegresse
Gdy wybuchła I wojna światowa, w 1914 Citroen wrócił do armii w stopniu kapitana. Po wojnie postanowił zainwestować w produkcję aut. W 1919 roku powstał Citroen Typ A. W 1921 powstał Citroen B. W tym samym czasie, wraz z Francuzem Adolfem Kregresse powstało półgąsienicowe podwozie systemu Kegresse o gumowej gąsienicy. Był on idealny dla armii, gdyż pozwalał na poruszanie się w trudnym terenie. Napęd ten był lekki i łatwy w obsłudze. Pojazd oryginalnie został stworzony w 1909 roku dla Cara Rosji, u którego Kegresse służył jako kierownik techniczny od 1906 roku. Pierwsze modele wykorzystywały podwozia Packard i Rolls-Royce. Powstał także samochód pancerny Austin, a w 1915 roku specjalne karetki wojskowe. W czasie Rewolucji 1917 roku, Kegresse wyjechał z kraju, do rodzinnej Francji, gdzie dalej współpracował z Austinem. Prawa do produkcji półgąsienicowego samochodu zakupił Citroen.

"Czarna Wyprawa" 1925
W Polsce
Na początku lat 20-tych, przeprowadzono w Polsce próby z półgąsienicowymi samochodami Citroena. W ich wyniku, w roku 1923 złożono we Francji zamówienie na pewną liczbę pojazdów, a w latach 1924-25 zakupiono kolejne 108 podwozi Citroen-Kegresse B2 10CV z mechanizmem gąsienicowym Kegresse P4T. Łącznie pozyskano w tych latach 135 podwozi, z czego 90 sztuk zużyto do budowy samochodów pancernych wz.28, a resztę albo karosowano, albo ogólnie pozostała niezabudowana. Wiadomo także, że Wojsko Polskie zakupiło pewną liczbę już gotowych ciągników na potrzeby obsługi reflektorów przeciwlotniczych.

Citroen-Kegresse P.17 w czasie prób poligonowych w Polsce, przed zakupem we Francji.
W roku 1931, Wojsko Polskie, za pieniądze z francuskiej pożyczki, zakupiło
kolejną partię 94 samochodów w wersjach C6 P14, C4 P17, C6 P19.Łącznie było to
54 samochody półgąsienicowe w różnych wersjach dla artylerii motorowej oraz 40
samochodów dla wojsk elektrotechnicznych. Francuska firma zobowiązała się je
dostarczyć do grudnia 1933 roku, w wersjach ciągników artyleryjskich, samochodów
osobowych i samochodów łączności. Były to nowsze konstrukcje Kegresse'a,
powstałe przy współpracy inż. M. Hinstine'a, różniące się znacznie konstrukcją
zawieszenia od wcześniejszych modeli.
Samochody
półgąsienicowe przekazano do 1 pułku artylerii motorowej w Stryju. Tam też
używano ciągników artyleryjskich P.17 do trakcji armat wz.97. Samochodów P.14
używano do trakcji haubic wz.78/09/31 oraz wz.17 firmy Schneider. Używane były
też P.17 jako samochody łączności. Nie używano ich do ciągu haubic 100 mm
wz.14/19P. Wiadomo, że w 1936 pułk posiadał na stanie 10 ciągników P.14, 18
ciągników P.17, 18 pojazdów telefonicznych P.17, 4 osobowe P.17 i
7 typu P.19.
Ciągniki Citroen – Kegresse zaczęto wycofywać już w 1936 roku, na korzyść
polskich ciągników C4P oraz samochodów PF. Wiadomo jednak, że 1 pamot wyruszył
do walki w 1939 z 38 sztukami pojazdów tego typu.
Pojazdy te posiadał też Batalion Elektrotechniczny. Służyły do ciągu reflektorów przeciwlotniczych i agregatów prądotwórczych. W 1939 jednostka zmobilizowała trzy kompanie reflektorów plot dla Dowództwa Obrony Warszawy. Ciągniki Citroën-Kegresse P17 używane były w kompaniach 11. i 17. Samodzielną zmotoryzowaną kompanię reflektorów przeciwlotniczych miała też Gdynia. Tam też znalazły się Citroën-Kegresse P17. Przed rozpoczęciem walk w 1939 przekazano je morskiemu dywizjonowi artylerii lekkiej, jako ciągniki artyleryjskie. Dywizjon ten tuż przed wybuchem wojny otrzymał pewną ilość dział 75mm z magazynów Flotylii Pińskiej, pozbawionych przodków, jaszczy i środków ciągu. Uczestniczył on w walkach w obronie Wybrzeża.

Citroen-Kegresse B2 w wersji ciężarowej.
Zakupiono także Citroën-Kegresse B2 sprowadzone w formie samych podwozi, jak już
wspomniano wyżej. Oblicza się, że było to co najmniej 134 sztuki. Pozostałe po
budowie samochodów pancernych wz.28 podwozia zatrzymane były w rezerwie
mobilizacyjnej, do ewentualnego późniejszego wykorzystania. Nie wiadomo, czy
zostały w końcu karosowane - w 1936 roku wojsko miało 40 podwozi tego typu.
Jeszcze w 1937 roku wykazywano je w nadwyżkach
batalionów pancernych.
W jednostkach broni pancernych używano w latach dwudziestych i wczesnych
trzydziestych pewnej liczby terenowych samochodów osobowych Citroën-Kegresse B2,
głównie jako pojazdów sztabowych. Używano tam też samochodów z nadwoziem
ciężarowym. Samochody tego typu wycofano z jednostek pancernych pod koniec lat
trzydziestych, zastępując polskimi
ciężarówkami
i samochodami terenowymi "Łazik" (PF-508/III i PF-518). Brak wiadomości o ich
ewentualnym dalszym użyciu, chociaż większość samochodów tego typu zapewne
dotrwała do 1939 roku. Użytkownikiem wersji specjalnych samochodów B2 był
Batalion Elektrotechniczny w Nowym Dworze Mazowieckim

Brześć n/Bugiem. Citroen-Kegresse B2 w wesji sztabowej. Za nim samochód pancerny wz.28.
Wersje
Wojsko
Polskie posiadało kilka wersji samochodów
półgąsienicowych:
1/ Citroen-Kegresse B2 10CV – Wojsko Polskie posiadało głównie wersję osobowego samochodu terenowego z 4-osobowym odkrytym nadwoziem typu torpedo, z rozkładanym brezentowym dachem. Prócz tego używano tego pojazdu z nadwoziem ciężarowym z otwartą kabiną kierowy, drewnianą skrzynią. Nie wiadomo, czy nadwozie było budowane w Polsce. Istniały też wersje tzw. specjalne, czyli ciągniki do reflektorów przeciwlotniczych i agregatów. Samochody miały wysokie nadwozia z zamkniętą kabiną, z zakrytym przedziałem transportowym. Wiadomo, że co najmniej dwa pojazdy były podwoziem do wyciągarki balonowej. W jednym egzemplarzu istniał zbudowany w Polsce prototyp samochodu z radiostacją, z zamkniętym wysokim furgonowym nadwoziem. Nie wszystkie podwozia zagospodarowano.

Ciągnik
P.14

Ciągnik
P.14, ciągnący haubicę 120 mm. Zdjęcie z kolekcji A.Jońcy.

Citroen
- Kegresse P.19 dla Wojska Polskiego.
4/ Citroen – Kegresse B2 P19 – Wojsko Polskie używało go w wersji osobowego samochodu z 6-cio osobowym nadwoziem odkrytym.
W małej ilości (2?) istniały samochody wyposażone w Polsce we wciągarkę balonową. W jednym egzemplarzu istniał zbudowany w Polsce prototyp samochodu z radiostacją, z zamkniętym wysokim furgonowym nadwoziem. Część podwozi pozostała w ogóle niekarosowana.

Ciągnik
P.19
Konstrukcja
- B2: mechanizm gąsienicowy P4T - po każdej stronie: koło napędowe z tyłu, napinające z przodu, cztery podwójne koła nośne na resorowanym wózku.
- P14-19: mechanizm gąsienicowy, różniący się szczegółami dla wersji P14, P17 i P19. Koło napędowe z przodu, napinające z tyłu, zawieszone na wahaczu. Dwa dwukołowe wózki jezdne zblokowane razem i zawieszone na sztywnej osi, resorowanej resorami półeliptycznymi, u góry rolka podtrzymująca.
Koła przednie były ogumione masywami o wymiarach 710x90 mm lub 750x90 mm (B2) lub oponami o rozmiarze prawdopodobnie 7,00x20" (P14-19). Gąsienice były gumowe, o szerokości 275 mm (wszystkie warianty).

Citroen-Kegresse B2 10CV
- B2: Citroën B-14 (?) - 20 KM przy 2100 obr/min; 1477 cm3 (inne dane: 14 KM, 1452 ccm?), 4 cylindrowy,
- P17: Citroën C4 (AC4F) - 30 KM przy 2800 obr/min; 1628 cm3 (lub 1625), 4 cylindrowy.
- P19: Citroën C6 (AC6F) - 42 KM przy 2800 obr/min; 2442 cm3, 6 cylindrowy.
- P14: Citroën C6 - 42 KM przy ? obr/min; 2655 cm3, 6 cylindrowy.
Skrzynia biegów we wszystkich wersjach miała 3 biegi do przodu i jeden do tyłu oraz terenowy reduktor, który podwajał liczbę przełożeń. Wersja P19 (i być może P14 i P17) miała rewers - mechanizm pozwalający uzyskać jednakową liczbę przełożeń do przodu i do tyłu.
Hamulce bębnowe na koła napędowe gąsienic (B2) lub koła osi przedniej i koła napędowe gąsienic (P14-19).
Samochody P14, P17 i P19 wyposażone były w obracany bęben z przodu, służący do łatwiejszego pokonywania rowów. Na części pojazdów został on następnie zdemontowany.

Podstawowe dane
|
B2
10CV |
C6
P14 |
C4
P17 |
C6
P19 |
|
|
Masa
własna |
? |
około 2500
kg |
1850
kg |
2330
kg |
|
Ładowność |
0.7
ton |
- |
- |
- |
|
Długość |
? |
? |
4.3
m |
4.7
m |
|
Szerokość |
? |
ok.
1.7m |
1.69
m |
1.7
m |
|
Prześwit |
0.28
m |
ok. 0.25
m |
ok. 0.25
m |
ok. 0.28
m |
|
Maksymalna
prędkość po drodze |
około 40
km/h |
25
km/h |
28
km/h |
52
km/h |
|
Zużycie paliwa
(po drodze) |
ok. 15 l/100
km |
? |
20 l/100 km
(?) |
28 l/100 km
(?) |
Źródła
"Artyleria polska 1914 - 1939" R. Łoś"Pojazdy Wojska Polskiego 1939" A. Jońca, R. Szubański, J. Tarczyński
Internet
http://www.odkrywca.pl
http://derela.republika.pl/


